Sci Fi droom

Sci Fi droom.

Mijn grootste angst, het doodrijden van een levend wezen.
Kijk op die grote brede lange snelwegen die onze Nederlandse land doorkruisen, kijk eens
naar de ruimten die wij met zijn allen bevolken, bevuilen en verwoesten.

Ik was altijd erg blij dat ik niet elke dag de snelweg op hoefde, als je je kop in het zand steekt, zie je immers niets he? Zolang ik maar lekker in mijn velletje zit, heb ik er niet zo’n erg in, maar kom maar eens goed voor de dag als je slecht hebt geslapen. Dan ben je wat emotioneler, korter in de kar, of geef er maar een benaming aan. Een heel fout emotioneel muziekje in de auto en je hebt alle componenten bij elkaar om er als een wrak uit te zien met de daarbij behorende gedragingen.

So be it, soms heb je wel eens van zulke dagen.
Zo ook afgelopen week, ik had pijn in mijn lijf, probeerde dat te verdoezelen. Maar helaas is er zo af en toe geen ontkomen meer aan, ik moet ermee weg. Slechte nachten, karige maaltijden, niet genoeg tijd en meer van dat gedoe.
Maar wel elke dag een dik uur, soms anderhalf uur rijden om bij mijn baas te komen, wat ik overigens en met uitroeptekens, graag doe.

Mijn vriendje had een nieuwe CD voor me gebrand, dus opgezet voor ik ging rijden. Eentje van Michael Jackson, met zijn mooiste nummers. Ik was al een eindje onderweg en was ter hoogte van Rotterdam, richting Den Haag. Daar zie je voor je een baan of zes naast elkaar, met afritten erbij, die nogal golvend verlopen. Uiteindelijk wel mooi om te zien hoe al dat blik, glinsterend in de zon over die wegen samen en weer van elkaar afstroomt. Je rijdt voorbij prachtige bossen, een enorme tegenstelling omdat je jezelf middenin dat blikken, golvende stromende verkeer zit.
De vangrail, een troebel beeld dat weergeeft dat daar de bewoonde wereld is. En niet alleen die van de mens, maar ook die van onze medebewoners, de dieren.
Mijn visie is; heb respect voor al wat leeft, hoe klein het ook is. En dit gegeven is geworteld in mijn brein, door mijn bloedbaan, dwars door het hart. En als ik dan zo’n klein beestje naast de vangrail zie lopen krijg ik meteen een schok van jewelste door mijn sodemieter, dat wil je niet weten.

Het was een flits, een seconde, maar het zit dus al in mijn kop om er voorlopig niet uit te gaan. En om me elke minuut van de dag me eraan te herinneren, dat wij niet alleen zijn en niet het alleen recht hebben. Hier en daar een egeltje, meedogenloos doodgereden, daar een kat, verderop weer een konijntje, of haasje. Je ziet die mooie lijfjes liggen en dan bedenk je, je hebt geen schijn van kans gemaakt. Misschien reed hier net iemand die er wel van genoot, iemand die het verder niets doet.
Waarvoor je niet een levend wezen bent maar een ‘zaak’.

Mijn hart bloed, mijn hoofd slaat op hol. Is er nu echt geen andere manier? Kunnen ze die snelwegen niet overkoepelen of iets dergelijks? Gewoon overal tunnels van maken? En daarbuiten de natuur de natuur laten zijn. Leven en laten leven. Zou dat niet kunnen? Een beetje Sci Fi- achtig misschien, maar het kan toch? En dan van die kanaaltjes over de tunnels heen zodat al wat leeft daarover heen kan wandelen. Want zij kiezen daar toch niet voor? Zij kiezen niet voor nog meer snelwegen omdat wij het zo nodig vinden nog harder en sneller te moeten dan goed voor ons is.

Ik besef heel goed dat dit een niet haalbare droom is, een fantasie, niet realistisch. Maar toch.
Zou het niet kunnen?? En zou het niet fantastisch zijn? Zo behouden we nog een beetje onze natuur,
en de weinige diersoorten die we nog hebben. Ik kan me gewoon niet voorstellen dat elk mens op deze aardkloot alleen maar aan zichzelf denkt.

Of….ben ik nou zo naïef hier over na te durven denken?

This entry was posted in Gewoon, dingetjes and tagged . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>