Effe spuien

De afgelopen week met maar een werkdag, is een volle goede week geweest.
De eerste vrije dag hebben we de zolder ontruimd, de tweede dag hebben we
mijn dochter Willeke verhuist. Dag drie hebben we ons eigen huisje goed aangepakt.
Eergisteren heb ik kussentjes en dergelijke gemaakt voor het tuinset wat goed is gelukt.
Gisteren zijn we gezellig wezen shoppen, vandaag gaat alles op een laag pitje.
Vandaag gaan we gewoon genieten van het prachtige weer. Moederdag, tja, ze is net verhuist
en de OV-kaart is alleen door de weeks geldig, dus is ze er niet. Dus kan ik het weer schudden
wat betreft het ontbijt op bed. Maar vooruit maar zolang kids het maar naar de zin hebben he?
Morgen gaat ze voor het eerst slapen in haar eigen kamertje. Ik ben benieuwd.
Gaat gewoon goed natuurlijk maar ik ben gewoon erg benieuwd.
Om een of andere reden is het uitzonderlijk stil in huis. Grote kletskoek eigenlijk, gezien het
feit dat ze, zeker het laatste jaar maar een keer per week thuis kwam, een enkele keer twee keer. Toch voelt het vreemd definitief aan. En het is heel gek maar je wordt gewoonweg gedwongen om
je weer naar jezelf te richten. (en dat is maar goed ook) Ik heb maar één kind en dit is dus ook de eerste keer dat ik een dergelijk soort afscheid mee maak. Dus als het gek klinkt wat ik zeg kan ik je vertellen, ik voel het net zo, gek.
Het is algemeen bekend, er komt een tijd van loslaten en meer van dat soort bla bla. Dit soort uitspraken horen is één ding, ze ondervinden of beleven, is twee.
Tegen mezelf zeg ik; het is een prachtige jonge vrouw die met twee beentjes op de wereld staat.
Ze is nuchter, praktisch en helemaal van deze tijd. Ze handelt niet impulsief maar doordacht, wat ik een machtig mooie eigenschap vind.
Zoveel als maar mogelijk is geweest heb ik getracht haar te beschermen voor allerlei maffe dingen die buiten mij om gebeurden, terwijl ik zelfs op die momenten wist dat ik dat nooit vol kon blijven houden. Uiteindelijk zal ook zij haar eigen leerschool beleven en ernaar handelen, ook zonder ma in de buurt. Het speelde al een jaar of twee dat ze met de gedachte liep op kamers te willen, beurtelings liet ze het weer varen om daarna toch weer wel graag te willen. Maar dat het eraan kwam, tja, dat wist ik. Maar goed, om een of andere reden voelt het goed, ze is eraan toe. Dat merkte ik overal aan. Het is ook beter voor haar, beter voor haar ontwikkeling in alles.

Nu mag ik dus weer voor mezelf gaan leven hoewel er natuurlijk altijd een deur open blijft, kan ik nu gaan en staan waar en wanneer ik dat maar wil. (pfft, of dat nooit heeft gekund) En nadat ze van de week dus s’morgens weer naar school ging om niet meer terug te komen, ben ik dus van de weeromstuit begonnen met het aankleden van het tuinmeubelset. Ik ben er best trots op, het is goed gelukt en het staat nog eens leuk ook. (ben trots op mezelf)
Hoewel het ook zaak is dat ik met mijn werk bezig blijf, zal de invulling van mijn dagen een buitengewone rol gaan spelen.
Nu kan ik mij weer gaan richten op mijn tekenen en schilderen en soms een beetje schrijverijen.
Je zult denken, dat geldt toch voor iedereen, klopt maar ik denk nu even voor mezelf. Als je het uitspreekt is het dood normaal maar de werkelijkheid is toch een ietwat anders. Er komen emoties, gevoelens los waarvan je het bestaan niet eens durfde te vermoeden. Je weet dat ze er zijn maar voelt ze pas dan wanneer je ze niet hebben wilt. Goed, oké het zij zo. Ze zit op kamers nu en ik zie haar pas weer in de vakantietijd, nou en de zomervakantie is toch weer zo?

This entry was posted in Gewoon, dingetjes and tagged , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>