Op kamers.

Op kamers.

Zodra ik gestommel hoorde in de woonkamer stond ik op, ik wilde ze nu niet missen. Samen ontbeten en samen een sigaretje gerookt. Nog wat spulletjes gepakt en ondanks dat we hebben geprobeerd om zoveel mogelijk over te brengen naar Breda moet ze toch nog een flinke tas mee sjouwen. Als ik dat zie, voel ik mij een ontaarde moeder maar bedacht dat ze op het laatste moment toch nog meer mee wilde nemen. Vandaag gaat ze weer naar school en naar haar kamertje.
Het kamertje is twee hoog voor. Dat ze in eerste instantie in dat krot nog mensen laten wonen is mij een raadsel maar de huur is goedkoop en dicht bij school en ook nog eens in het centrum.
Toen we daar aankwamen twee dagen geleden en de woning voor ‘t eerst zagen, dacht ik dat het wel te overzien was. Toen zij de voordeur opende met haar eigen sleutel en de deur open duwde begon mijn keel dicht te knijpen. Een gevoel van walging wriemelde door mijn lichaam bij het zien van dit, tja hoe moet ik het noemen, spinnenweb. Dat is voor mijn gevoel de juiste benaming. Mijn eerste ingeving was te bellen naar een schoonmaakploeg zoals je die wel in televisie programma’s ziet. Die op laten trommelen en de weg voor ons schoon laten maken zodat we een vrije doorgang zouden hebben.
‘Niet doen.’ vertel ik mezelf, ‘het is haar eigen keus geweest.’ Twee van die vieze vuile trappen hebben we moeten lopen. De beestjes kriebelen nog om mijn lijf heen als ik er alleen maar aan terug denk.
Hier en daar ontbrak zelfs een stuk trapleuning en door de rotzooi die er ligt is het zelfs gevaarlijk te noemen om er op te klimmen. Doordat er in snel tempo van kamer verwisseld wordt, stond overal rotzooi wat het verhuizen behoorlijk bemoeilijkte. Eenmaal bij het kamertje aangekomen zien we daar een bankstel staan, een driezitsbank die diep, lomp en zwaar was. Hoe die daar in Godsnaam binnen is gekomen is geloof ik voor iedereen een raadsel. Punt was; hij moest er weer uit!
Dat brak op, evenals de vuiligheid die we aantroffen.
Het mag best gezegd worden dat ik absoluut geen Miep Kraak ben of Truus de Mier, maar dit sloeg alles. Ik probeerde uit alle macht al wat buiten het kamertje viel, geestelijk buiten te sluiten zodat ik me niet belemmerd zou voelen in ons uiteindelijke doel: zorgen dat mijn dochter een mooi kamertje kreeg, een rustpunt in haar intensieve, drukke schoolperiode. Dat moest en zou gaan lukken!
Als mijn partner er niet bij was geweest, had ik niet geweten hoe we het hadden moeten doen. Hij was mijn rots in de branding en was er gewoon. Toen wij beneden waren om spullen naar boven te sjouwen heb ik even gejankt, als een klein kind en bedacht me hoe ik in Jezus’ naam mijn kind hier achter zou kunnen laten in deze dump. Maar het schijnt heel normaal te zijn, niemand kijkt er ook van op dus waarom ik wel? Zodra ik mijn schoonmaak middelen boven had ben begon ik met schuren en poetsen om er weldra achter te komen dat het bijzonder weinig zin had. Toch ben ik door gegaan tot het kamertje zo schoon als maar mogelijk was. Inmiddels hadden de twee W’s het bed en de ombouw boven gebracht en kon er geklust worden. Geschoven, gepast en gemeten. Uiteindelijk is het een heel lief kamertje geworden, gelukkig. Nieuwsgierig als ik ben sloop ik naar een van de keukentjes om eens te kijken hoe de stand van zaken daar was, dat kan ik niet eens vertellen. En ook al zou ik het vertellen, je kunt je er geen voorstelling van maken, zo verschrikkelijk smerig het er uitzag.
Maar goed, voor mijn dochter zal het een stuk rust brengen nu ze niet meer per sé om zes uur het huis hoeft te verlaten, doordeweeks samen met haar klasgenoten nog iets kan gaan drinken of wat meer tijd op school door kan brengen om een van haar projecten af te maken. Samen met de meiden in het huis gaan sporten. Ze loopt nu van alles mis omdat ze onderweg moet. Als ze daar woont, is ze binnen tien minuten lekker ‘thuis’ en kan tijd voor haar zelf besteden in plaats van het constante reizen, wachten en lopen om uiteindelijk na drie uur onderweg te zijn vermoeid op de bank te ploffen om nergens meer toe in staat te zijn. Nu is het voor haar mogelijk om een sociaal leven op te bouwen en zich in haar opleiding te ontplooien.

Nu ik dit alles opschrijf weet ik dat het alleen maar goede dingen voor haar zal brengen. En ik heb er ook vrede mee, het is haar toekomst die nu begint maar het lijkt zo definitief. Doordeweek gaat ze naar school en in de weekenden werkt ze in onze oude woonplaats. Dus, als ik al een beetje controle had dan ben ik zelfs dat kleine beetje kwijt. Het laatste jaar zag ik haar toch al niet veel meer en dat wordt nu uitgerekt naar de vakanties toe. Dus is dat een keer of drie per jaar. Nou ja, tegen mezelf zeg ik, het wordt tijd je eigen leven weer te leven.

This entry was posted in Gewoon, dingetjes and tagged . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>